Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Happy Birthday to...Me!

Εργαζόμενος μέσα στην Κουζίνα, γνώρισα κι συναναστράφηκα ένα σωρό κόσμο. Δυστυχώς στην πλειοψηφία, κόσμο που ζουν μέσα στον δικό τους μικρόκοσμο. Ανθρώπους που ασχολούνται περισσότερο με το τι κάνει ο διπλανός τους κι όχι με το τι θα έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι, που χαμογελούν ψεύτικά, που χτίζουν το Εγώ τους μειώνοντας τον άλλον, που έχουν  «αφεντικά» κι όχι αξία, που αμελούν πως το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν εισερχόμαστε μέσα στην Κουζίνα είναι ο «ποιοτικός έλεγχος» κι το τελευταίο, είναι η μέριμνα αυτού για την επόμενη μέρα. Γελώ θυμούμενος περιστατικά, στα οποία μου ορκίζονταν Μαγείρια για την πραγμάτωση του ποιοτικού ελέγχου, ενώ ήξερα πως το κρέας σάπιζε για μέρες μέσα στο ψυγείο, το οποίο αβίαστα θα σέρβιραν πάνω στη φούρια της δουλειάς είτε από απροσεξία είτε το χειρότερο, επειδή δεν γνωρίζουν πραγματικά τι εστί «ποιότητα».

 Στη δουλειά αυτή όμως η ποιότητα είναι και πρέπει να είναι το πρώτο μας μέλημα. Ποιότητα στις πρώτες ύλες, στην «τεχνική», την «εκτέλεση», την παρουσίαση, στους συνεργάτες, στο χώρο, στα «αφεντικά». Ποιος είπε πως μόνο εμείς κρινόμαστε; Αντιθέτως οφείλουμε να κρίνουμε και οι ίδιοι, όμως για αυτό οφείλει κανείς να κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, τον δικό του ποιοτικό έλεγχο. Τότε και μόνο τότε μπορεί κανείς να αναγνωρίσει την ποιότητα γύρω του. Κανείς δεν μας αναγκάζει να μείνουμε σε ένα χώρο που δεν διαθέτει εκείνες τις ποιότητες που θέλουμε, επιλογή μας είναι να το κάνουμε  κι επειδή είναι βαρύ αυτό το φορτίο, το καταμερίζουμε αντιστοίχως κατά πως μας βολεύει.

Σήμερα είναι τα γενέθλια μου κι αν υπάρχουν δυο γιορτές που τιμώ, αυτές είναι τα γενέθλια και η Πρωτοχρονιά. Άτιμο πράγμα ο χρόνος. Άλλοι τον μετρούν με το βάρος των ετών κι άλλοι με την αξία των καρατιών. Γιατί μεγαλώνω θα πει ωριμάζω κι αν υπάρχει κάτι που πλέον (ευτυχώς) εκτιμώ είναι η ποιότητα και για καλή μου τύχη όχι μονάχα με την πεζή υλιστική έννοια αυτής. Διότι Ποιότητα είναι, η ελευθερία της σκέψης, απεγκλωβισμένης από νοητικούς φραγμούς, φόβους, καθωσπρεπισμούς κι μικροπρέπειες. Είναι απλά το να μπορείς να είσαι Εσύ, δίχως Εγώ. Να μπορείς να λες τη γνώμη σου κι όχι την άποψη σου ,(άλλωστε η άποψη είναι σα την κωλοτρυπίδα, όλοι έχουν από μια) κι να μπορείς να την υπερασπίζεσαι ακόμα κι αν «κοστίσει», όμως βερεσέ από τη ζωή να μην δεχτείς.

Το δώρο που έκανα στον εαυτό μου φέτος είναι μια πρόσληψη. Προσέφερα εργασία σε μια γυναίκα τρανς. Κι όχι, το γεγονός πως είναι τρανς δεν την καθιστά «τρόπαιο», αλλά  υπενθύμιση στον εαυτό μου πως πρέπει καθένας να αντιμετωπίζεται κι να έχει ίσες ευκαιρίες ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου. Γιατί πρέπει κανείς να βλέπει τον άνθρωπο κι όχι την όποια ταμπέλα έτυχε να του κρεμάσουν. Κρίμα που αυτή τη γνώση, έπρεπε να την αποκομίσω λόγω των προσωπικών μου βιωμάτων, μα από την άλλη  η εμπειρία στις κουζίνες μου έχει μάθει, να κοιτάζω το ίδιο το προϊόν κι όχι τη συσκευασία του.

Θέλω η Ομάδα μου θέλω να είναι πολυπολιτισμική, πολύχρωμη, διαφορετική επειδή απλά αυτές οι διαφορές είναι που μας ενώνουν κι χάρη σε αυτήν, θα μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί. Κι είμαι διατεθειμένος να παλέψω για αυτή τη διαφορετικότητα μας, με την ίδια άνεση που πλέον τα χρόνια μου δίνουν την ευχέρεια, να απομακρύνω από τη ζωή μου συνεργάτες, αφεντικά, γνωστούς κι ανθρώπους που απλά δε διαθέτουν την ποιότητα εκείνη της ελευθερίας. Δέσμιοι στερεοτύπων, μίζερα ανθρωπάκια που κυνηγούν το μπαλόνι της δημιουργίας, βαφτίζοντας τις αλυσίδες των πρωκαταλήψεων στις οποίες πατούν, δημιουργικότητα. Δημιουργικότητα όμως είναι να δίνεις ίσες ευκαιρίες, να μετουσιώνεις το απλό σε περίπλοκο κι να το διαχειρίζεσαι με την ίδια προσοχή με το «ακριβό».

Μεγάλωσα άλλο ένα χρόνο και μονάχα μια ευχή δίνω στον εαυτό μου. Να είναι τα χρόνια μου χαρούμενα και με την ίδια ευχή ανταποδίδω τις δικές σας για σήμερα.