Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Συναντώντας τον Van Gogh

Λένε πως στη ζωή  ποτέ (;) δεν είναι αργά κι συχνά αναρωτιέμαι κατά πόσο είναι αλήθεια αυτό.

 Τα τελευταία χρόνια είτε λόγω οικονομικής κρίσης, που αύξησε την ανεργία, είτε γιατί βασισμένοι στο παραπάνω μότο, πάρα πολλοί αποφάσισαν σε μια “κάποια” ηλικία να αλλάξουν πλεύση κι να αλλάξουν σταδιοδρομία, ακολουθώντας τον κλάδο της μαγειρικής. Είναι γεγονός, πως σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, ο επισιτιστικός κλάδος κι κατ’ επέκτασιν ο τουριστικός , μπορεί ακόμα να βοηθήσει στην όποιαν επαγγελματική αποκατάσταση κι δεδομένων των συνθηκών, το “όποιαν”, είναι πλέον κατάσταση προνομοιούχα. Όμως κατα πόσον μπορεί κάποιος στα –άντα του να ανταπεξέλθει σε έναν αδυσώπητο επαγγελματικό στίβο, ανταγωνιζόμενος νέους που μπορεί να έχουν ακόμα και τα μισά του χρόνια ή που στην ίδια ηλικία με εκείνους, να είναι ήδη “πετυχημένοι” κι να υποχρεώνονται να υπακούν στις εντολές τους; Κι απο την άλλη, πόσοι άραγε θα δέχονταν ή θα έδιναν την ευκαιρία σε κάποιον να αποκτήσει μια “δεύτερη” ευκαιρία Ζωής;

Έχω ως βασική αρχή στην καριέρα μου να δίνω ευκαιρίες, ειδικά όταν κάποιος μου “χτυπά” την πόρτα. Βλέπετε είναι πολύ εύκολο να επαναπαυτεί κάποιος στις “δάφνες” του, να απολαμβάνει τα προνόμια μια πορείας, μιας αναγνωρισιμότητας, μια καλής οικονομικής απολαβής κι να ξεχνά το παρελθόν του, την αρχή του, που πάντα κάποιος στη ζωή μας, μας έδωσε κι αυτό θεωρώ πως αμαυρώνει την όποια “επιτυχία”. Άλλωστε επιτυχία, είναι να έχεις τη δύναμη να οδηγείς τους άλλους στην δική τους ατομική επιτυχία. Όμως, όπως σε κάθε ανθρώπινη σχέση, η εμπιστοσύνη και η εκτίμηση, συχνά είναι πράγματα υπερεκτιμημένα έτσι και στις διάφορες συνεργασίες κι ευκαιρίες που δώθηκαν, κάθε άλλο παρά υπήρξε οφέλιμη. Το αντίθετο μάλιστα, τόσο που στην τελευταία μου συνεργασία είπα: Ποτέ ξανά! Ζόρικη γκόμενα η εμπιστοσύνη. Δύσκολα την κερδίζεις κι εύκολα την χάνεις.

Πρόσφατα σε ένα ταξίδι μου στο Άμστερνταμ επισκέφτηκα το μουσείο του Van Gogh. Αναμφισβήτητα απο τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών, που θεμελίωσε μια νέα οπτική στην Τέχνη της ζωγραφικής. Αλίμονο μου όμως, η μόρφωση μου σκοντάφτει σε ένα “Αν” κι δεν γνώριζα πως ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, ξεκίνησε να ζωγραφίζει μονάχα κάπου στα πρώτα του –άντα. Με πολύ μελέτη, πειθαρχία, δουλειά κι συνεχόμενη πάλη με τους εσωτερικούς του δαίμονες, μέσα στα δέκα χρόνια της δημιουργικής του δράσης, μας παρέδωσε μερικά απο τα σπουδαιότερα έργα της Τέχνης. Αυτός. Που ξεκίνησε αργά. Που μια μέρα συνειδητοποίησε πως η ζωή που ζει, δεν είναι Ζωή. Πως η δουλειά είναι απλά δουλειά για αυτό και υπάκουσε στην εσωτερική του φωνή να δημιουργήσει, με το όποιο κόστος.

Πόσοι όμως στη Δεύτερη τους ευκαιρία, είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν; σκέφτομαι και ανακαλώ τις κούφιες διαπιστεύσεις που με έκαναν να πιστέψω στο “μαζί” και στην “επιτυχία”. Πόσο χαζός, αλήθεια; Άλλωστε η απογοήτευση είναι το μπάσταρδο της προσδοκίας και παρόλο που το γνώριζα, ουδέποτε έδωσα σημασία. Κακώς, έλεγα πια μετά την τελευταία μου συνεργασία. Όμως κοιτάζοντας τον παρακάτω πίνακα που σας παραθέτω, κάτι σα να μου διέλυσε το “κακώς” που γάτζωνε μέσα μου. Η αμυγδαλιά ανθίζει πάντα μέσα στην καρδιά του χειμώνα κι κοίτα να δεις πόσο ωραία την αποτύπωσε ο Van Gogh, αυτός, ο τρελλός ζωγράφος της «δεύτερης ευκαιρίας». Που δεν ξεκίνησε με περγαμηνές, με σπουδές, με καταβολές, μονάχα με ένα μεράκι: Να μάθει στον κόσμο πως να κοιτάζει τη Ζωή. Τι κρίμα που «αναγνωρίστηκε» μετά θάνατον. Που κανείς δεν του έδωσε τη «δεύτερη ευκαιρία» του.


Για αυτό λοιπόν Π., χαίρομαι που «άρπαξες» τη «δεύτερη ευκαιρία» σου και με έκανες να μην πάψω να πιστεύω κι να ελπίζω στους μαγείρους μου καθώς σου εύχομαι ολόψυχα να «ζωγραφίσεις» όμορφα  σαν κι αυτόν τον πίνακα στην καριέρα σου, γιατί η Γαστρονομία, όπως κι η Ζωγραφική είναι Τέχνη και τα δυο μπορούν να μιλούν στην καρδιά.





























Vincent Van Gogh Almond Blossom 1890